Lax og krækiber

01. juli 2011 -

Einhverra hluta vegna er alltaf gamað að segja frá áhugamálum sínum, og ég hef að öllum líkindum allt of mörg. Eitt af þeim er eldamennska. Á miðvikudaginn var datt ég ofan á grillaðferð sem er svo frábær að ég bara verð að segja frá henni.

Hér um daginn sá ég brot úr einum matreiðsluþátta Jamie Oliver. Karlinn var að grilla svínakjöt og steikte ettihvert gums til að hafa með. Mér fannst ekki allt vera áhugavert, en tók eftir einu góðu ráði. Jamie sagði að það sem gerir grillmat svo góðan er að hluta til reykurinn frá kolunum. Þar af leiðandi er tilvalið að bragðbæta reykinn, t.d. með því að skella fersku timian beint á kolin. Góð hugmynd, hugsaði ég með sjálfum mér, og ákvað að prufa þetta. Ég hef reynt ýmsar jurtir, en í raun og veru breytir þetta ekki voaðlega miklu. Sérstaklega ekki ef maður notar íkveikilög til að hita kolin.

Fyrir nokkrum árum, þegar ég og konan mín giftum okkur, fengum við í því tilefni kúlugrill að gjöf frá vinum okkar. Kúlugrill má nota við sérstaka grillaðferð þar sem maturinn er ekki hafður yfir kolunum, heldur er formið á grillinu notað til að umlykja matinn með heitu lofti. Kúlugrillið virkar þá eins og ofn. Ég var búinn að vera með þetta í huga í nokkra daga og fékk þá hugmynd sem mér þótti feykigóð.

Ég ákvað að skella mér út í móa og tína svolítið krækiberjalyg, svona hálfan burðarboka. (Mér datt líka í hug að nota Einivið, en það verður að bíða næstu tilraunar). Svo keypti ég svolítinn lax. Helst hefði ég vilja hafa hann með roðinu, en slíkur var hann ekki til í versluninni. Svo undirbjó ég grillið. Ég setti kolin öll í hrúgu öðru megin í grillinu og lét þau brenna í hálftíma til að þau yrðu almeinilega heit. Án þess að dreifa úr þeim setti ég ristina yfir og bjó til lítinn lyngbedda í hinum endanum. Ég kryddaði laxinn með salti og svörtum pipar og skellti honum svo á beddann. Til þess að fá mikinn og góðan reyk setti ég væna fúlgu af lyngi beint yfir kolunum áður en ég kom lokinu fyrir.

Fljótlega rauk svo kröfuglega úr grillinu að ekki var vænlegt að vera í vindáttinni. Auðvitað þurfti að bæta á lyngið öðru hverju, því það brann upp tiltölulega fljótlega. Ég held að það sé góð hugmynd að hafa það vel blautt þegar það er sett á grillið. Svona hélt ég áfram í uþb. hálftíma. Það er svosem nokkuð langur tími til að grilla lax, en vegna aðferðarinnar var hitinn ekki svo yfirþyrmandi að það yrði honum til skaða.

Þá var komið að því að reyna fiskinn. Ég bar hann fram með soðnum kartöflum, sýrðum rjóma og grænu salati. Alger yndisauki. Bragðið var augljóslega sterkara en á soðnum laxi, en þó ekki eins kröftugt eins og á reyklaxi. Ég mæli eindregið með þessu. Laxinn var algert salgæti, en samt sem áður ódýr.

Ég þakka Styrmi af því að hann vill það

26. november 2010 -

Við síðustu bloggfærslu mína lagði Styrmir nokkur orð í belg, og kvað það nauðsynlegt að blogga einu sinni í viku ef maður ætlaði að halda uppi bloggi á annað borð. Það getur svosem verið rétt, og tileinka ég því honum þessa færslu.

Nú er orðið mjög langt síðan ég kynntist Styrmi, og þótt ég sjái hann sjaldan núorðið er hann einn af mínum traustu og góðu vinum. Han er einn af þeim einstaklingum sem ég reyni alltaf að heimsækja þegar ég kem við á Íslandi. Hann hefur einnig komið í heimsókn til mín í Noregi, og var meira að segja veislustjóri í brúðkaupinu mínu.

Við konan mín hugsuðum að það væri sniðugt að velja einn veislustjóra sem talað gæti norsku, og annan sem talað gæti íslensku. Við hugsuðum að báðir einstaklingarnir væru færir um að halda uppi fjörinu, en eftir því sem leið á kvöldið var það meir og meir bara Styrmir sem hélt fjörinu uppi. Hann talaði þá bæði norsku og íslensku í bland, og reyndi meira að segja að trompa gamla norska grínið "Íslenska er bara norska með -ur endingu á öllum orðum". Hann kvaðst á sama hátt geta talað norsku með því að bæta -er endingu á öll orð, en sagði þó engum að hann bætti þessari endingu á orð sem þegar voru norsk, en ekki íslensk. Það skemmtilega var að frænka konunnar minnar hafði seinna á orði, að hún hefði heyrt Styrmi tala íslensku, og það hefði bara verið vel skiljanlegt.

Jæja, þetta var nú bara svona sem mér datt í hug að skrifa áður en ég skelli mér í háttinn.

Frá mörgu að segja

24. mai 2010 - Av:Sakki

Það hefur staðið til lengi núna að skrifa eitthvað á þetta blogg. Síðan síðast hefur mjög margt gerst, og margt á eftir að gerast á næstunni. Fyrst verð ég auðvitað að segja frá því að við höfum eignast okkar annað barn.

Lúkas fæddist á fæðingadeild Ullevaal universitetssykehus í Osló þann 13. apríl 2010 rétt fyrir klukkan 22. Þeir sem geta fylgst með mér á Facebook eða skoða flickr síðuna mína hafa náttúrulega komist að þessu fyrir löngu. Á myndinni fyrir ofan sjáið þið strákana tvo, Lúka og stoltan stórabróður, Markús sem heldur á honum.

Ein algengasta spurningin sem ég fæ er hvort að Jóhannes eða Matteus sé næstur. Því er auðsvarað: Það væri gaman ef næsta barn verður stelpa. En, ef það verður strákur lofum við samt ekki að það verði líka guðspjallamaður. Ætli það verði ekki Bárður, Hálfdán eða Kormákur eða eitthvað í þá veru.

Sumir spyrja líka hvort að Markús sé nokkuð afbrygðissamur. Við ákváðum löngu áður en Lúkas fæddist að við yrðum að vera vel á varðbergi og fyrirbyggja sem mest að svo yrði. Markús fékk nýtt rúm þegar í febrúar, þannig að honum fyndist ekki að Lúkas væri að stela rimlarúminu hans. Þegar gesti ber að gerði höfum við oft beðið þá um að heilsa fyrst upp á Markús áður en þeir skoða nýja krílið. Að lokum reynum við að leyfa Markúsi að hjálpa svolítið til og ekki síst halda á litlabróður, klappa honum, finna snuð handa honum og svo framvegis. Hingað til hefur þetta heppnast mjög vel, en það er samt sumt sem Markús er harður á. Lúkas fær t.d. ekki að leika sér með dótið hans. Hann má helst ekki heldur vera of mikið inni á herbergi Markúsar, og það má alla vega ekki leggja hann í rúmið hans. Þetta er svona jafnvægisæfing, en ég tel að við höfum gott af henni.

Ég ákvað snemma í vor að mig langaði að vinna ákveðið verkefni, mér sjálfum til ángægju og yndisauka, sem er kallað Project 365. Það felst í því að taka eina ljósmynd á dag í eitt ár. Ég byrjaði á þessu sama dag og Lúkas fæddist og ætla mér að halda áfram þar til hann verður eins árs. Ég skelli myndunum því sem næst jafnóðum á flickr síðuna mína. Oft skrifa ég eitthvað smáræði með myndunum, þannig að þær verða líka nokkurskonar blogg.

Skólinn fer alveg að verða búinn hjá mér, og ætla mér að skila ritgerð fyrir 15. júní. Fjellahug hefur ekki getað lofað mér fullu starfi eftir námslok, þannig að ég hef verið að leita að starfi á öðrum miðum. Núna lítur út fyrir að ég fái starf hjá Norsku ríkiskirkjunni í bæ sem heitir Geilo. Við erum enn að skoða málið, og þetta er svolítill spotti að flytja. Ég veit ekki alveg hver niðurstaða okkar verður, en við verðum allavega að ákveða okkur mjög fjlótt. Staðan sem er í boði er hluti af skírnarfræðslu kirkjunnar. Ég mun þá taka þátt í skipulagningu barna og unglingastarfs, og vera virkur þáttakandi í því eins og hægt er.

Læt þetta duga í dag. Ég stefni að því að skrifa meira þegar ég veit hvað kemur út úr þessum atvinnumálum.

Tvöfaldur fögnuður

01. april 2010 - Av:Sakarias Ingolfsson

Í dag minnumst við þess þegar Jesús neytti síðustu kvöldmáltíðarinnar með lærisveinum sínum. Jafnframt fögum við þess sama sem Jesús og lærisveinar hans gerðu á þeim degi, nefnilega að Drottinn leysti þjóð sína úr ánauð í Egyptalandi.

Níu plágur höfðu þegar dunið á Egyptalandi, og á skírdag átti sú síðasta að koma. Drottinn bauð gyðingunum að hver fjölskylda skyldi slátra lambi. Vegna þess að ísraelsmenn áttu að vera viðbúnir að fara af stað þurfti allt að gerast í skyndi. Lambið var steikt yfir eldi með ull og innyflum. Síðan átti fjölskyldan að borða lambið, og leifa eingu til morguns. Með þessu voru borin fram ósýrð brauð og beiskar jurir. Blóðið var látið renna af lambinu eins og venjulega, en hluta af því smurt á dyrastafi hússins þar sem fjölskyldan bjó. Blóð lambsins var tákn um líf fyrir húsið, fjölskylduna og öll dýrin sem heyrðu til. Um nóttina gekk engill dauðans um allt Egyptaland og tók líf allra frumburða í landinu, nema þar sem blóð lambsins var á dyrastöfunu. Þegar engillinn sá blóðið gekk hann fram hjá húsinu. Af þessu kemur nafnið páskar (passover á ensku). Hebreska orðið pascha þýðir að ganga fram hjá.

Þegar Jóhannes skírari sá Jesú koma til áarinnar Jórdan sagði hann: "Sjá Guðs lamb, sem ber synd heimsins" (Jóh 1:29). Þegar þá skildi Jóhannes að Jesús átti að gegna sama hlutverki og páskalambið. Það var við þessa máltíð sem Jesús stofnaði brauðsbrotninguna. Hann gaf þeim brauð og vín og sagði að þetta væri hans líkami og blíð. Síðan var hann leiddur í dauðann eins og lamb til slátrunar. (Post 8:32)

Drottinn gerði ekki greinarmun milli gyðinganna eftir því hvort þeir væru verðugir að felsast frá tíundu plágunni. Hann spurði hvorki um illvirki né góðverk, né um nokkuð annað í þeirra fari. Það eina sem skipti nokkru máli var blóð lambsins. Á sama hátt spyr hann ekki okkur om góðverk eða illvirki. Það eina sem skiptir máli er að við erum merkt blóði Jesú Krists. Sá sem er verðugur að taka við líkama og blóði Krists er einungis sá sem er óverðugur, og þarfnast fyrirgefningarinnar.

Kerti í stað hitaveitu

09. januar 2010 - Av:Sakki

Það hefur verið kallt hér í Osló síðustu vikur og daga. Fyrir jól fór frostið rétt niður fyrir tíu stig. Nú eru um 18 stig hér fyrir utan. Því miður hitaveita varla til hérlendis, og miðstöðin í húsinu ekki mjög kröftug. Ofnarnir í íbúðinni verða varla meir en hálfvolgir. Þar að auki mættu dyr og gluggar vera þéttari. Til þess að ná hitanum upp eina eða tvær gráður höfum við brugðið á það ráð að kveikja á kertum. Það hjálpar meir en mig hefði grunað, og svo gefur það notarlega stemmingu. Nú helst hitastigið við uþb. 17-19 gráður.

Við erum auðvitað mjög þakklát fyrir að hafa það svona hlýtt. Margir hér í landi kynda hús sín með eldivið. Byrgðirnar af honum eru að klárast út um allt og eftir einungis nokkra daga verður ekkert eftir. Það tekur tíma að höggva nýjan við og þurrka hann þannig að það er of seint að byrja á því núna. Eina vonin fyrir þetta fólk er að hægt sé að flytja inn nægilegt magn á stuttum tíma. Þ.e. eða að kynda með rafmagni, en margir hafa ekki efni á því. Sérstaklega ekki ellilífeyrisþegar.

Leiðindaveira og smá fréttir af snáðanum

26. oktober 2009 - Av:Sakki

Það lítur út fyrir að ég hafi fengið í mig þessa leiðindaveiru þegar ég var á Íslandi, því um leið og ég kom heim veiktist ég, trúlega með svínaflensu. Nú er hún nú farin að hjaðna vel og sem betur fer hefur hvorki konan né krakkinn smitast. Þá má svo sem sjá þetta frá björtu hliðinni: ég hef fengið nokkra auka daga í frí. Á hinn bóginn er ég nú eiginlega orðinn leiður á að hanga einn heima.

Jájá, svona getur þetta nú verið, en mér datt í hug að nota tækifærið til að segja aðeins frá því hvernig gengur með Markús. Síðast þegar ég skrifaði um hann var hann enn ekki alveg farinn að ganga. Nú virðist það mjög langt síðan hann nennti nokkuð að skríða og þess í stað hleypur hann um öll gólf, og klifrar í öllu sem han ræður við. Hann getur jafnvel klifrað upp og sest í barnastólinn sinn, og svo klifrað út úr honum aftur. Enn sem komið er hefur hann ekki orðið lofthræddur, en ef hann heldur þessu áfram hlýtur hann bráðum að detta og meiða sig þannig að hann þori ekki meir.

Leikskólinn byrjaði fyrir nokkrum vikum síðan, og hann átti í byrjun nokkuð erfitt með að aðlagast honum. Hann vildi ekki borða neitt á staðnum og í fyrstu vildi hann heldur ekki sofa. Nú virðist þetta hinsvegar vera komið vel á skrið og Markúsi líður mjög vel með öllum hinum krökkunum. Sérstaklega líkar honum að vera úti á lóðinni og leika sér í sandinum. Rennibrautirnar eru líka mjög spennandi. Annars reynum við nú að halda honum heima þegar við getum, enda gott fyrir hann að vera eins mikið með fjölskyldunni eins og hægt er.

Orðin standa ennþá svolítið á sér, en nú finnst okkur við allavega heyra mamma og pabbi (og reyndar líka Sakki). Svo eru nokkur sem hann hefur kunnað lengur, eins og Takk, Hade (Bless), Nei og Já. Einhverra hluta egna er hann líka byrjaður að telja upp fyrstu stafina í stafrófinu. Hugsanlega hefur hann lært það í leikskólanum.

Markús er líka svolítill söngfugl og tekur lagið nokkuð reglulega. Yfirleitt er þetta eitthvað frumsamið og það er mjög sjaldan að við getum greint lög sem við þekkjum til. Það er bara borðsöngurinn okkar "O du som metter liten fugl" og lagið "Bæ, bæ hvite lam" sem við getum greint. Hið síðarnefnda hefur hann líklegast lært á leikskólanum, þótt svo að við stundum syngjum það heima líka.

Alltaf betra og betra að búa í Noregi

13. oktober 2009 - Av:Sakki

Sem Íslendingur búsettur í Noregi eru að sjálfsögðu einhverjar persónur og hlutir sem ég sakna. Það væri t.d. gaman að hafa fjölskylduna og nokkra gamla vini hérna. Fyrir utan fólk sem ég þekki er það næstum því bara einstakar matvörur sem ég sakna, og smám saman er alltaf að batna í því.

Matvörur sem ég er vanur frá íslandi og langar ennþá að hafa hjá mér í Noregi er nokkurn veginn takmarkað við eftirfarandi: Hangikjöt, laufabrauð, rúgbrauð, Egils malt, Skyr og nokkrar tegundir af salgæti: Trom, Þristur og etv. hjúplakkrís. Hið síðastnefnda hefur verið að rata í verslanir hér síðustu tvö-þrjú árin og nú er hægt að kaupa draum, rís og nokkrar aðrar tegundir. Ég hef komist að því að það er auðvelt að baka rúgbrauð, meira að segja þannig að Myllunni verður skömm af. Laufabrauð ætti ég nú líka að geta bakað án mikilla vandræða.

Þá er þrennt eftir: Hangikjöt, malt og skyr. Hér kemur það sem mig eiginlega langar að segja: Nú er loksins hægt að kaupa skyr í norskum matvöruverslunum. Enn sem komið er fæst einungis bragðbætt hrært skyr, en kannski lagast það nú smám saman. Enn ein góð ástæaðan til þess að koma heim frá útlegðinni á skerinu veðrasama.

Skyrið auglýst í neðanjarðarlestinni